به گزارش روابط عمومی هیأت پزشکی ورزشی استان تهران، بدن و ذهن همیشه با سرعت یکسان به شرایط مطلوب نمی‌رسند. ممکن است درد ورزشکار کاهش یافته و توانایی حرکتی او بهبود پیدا کرده باشد، اما ترس از آسیب مجدد، تردید هنگام اجرای حرکات یا کاهش اعتمادبه‌نفس همچنان ادامه داشته باشد.

کنترل درد و ناراحتی، بازگشت دامنه حرکتی مناسب، برخورداری از قدرت و تعادل کافی، اجرای بدون مشکل حرکات پایه و توانایی افزایش تدریجی شدت تمرین، از مهم‌ترین نشانه‌های آمادگی جسمانی برای بازگشت به ورزش محسوب می‌شوند.

در کنار این موارد، کاهش ترس از آسیب مجدد، اعتماد ورزشکار به توانایی‌های خود، حفظ تمرکز هنگام اجرای حرکات و نبود فشار یا اجبار برای بازگشت، نشان‌دهنده آمادگی روانی مناسب است.

بازگشت شتاب‌زده به تمرین می‌تواند احتمال آسیب مجدد را افزایش دهد. به همین دلیل، تصمیم‌گیری در این زمینه نباید صرفاً براساس مدت‌زمان سپری‌شده از مصدومیت انجام شود؛ بلکه شرایط جسمانی و روانی ورزشکار باید به‌طور هم‌زمان ارزیابی شود.

برنامه بازگشت به ورزش باید تدریجی، متناسب با نوع آسیب و زیر نظر پزشک، متخصص پزشکی ورزشی، فیزیوتراپیست و مربی انجام شود تا ورزشکار بتواند با اطمینان و ایمنی بیشتری فعالیت خود را از سر بگیرد.